Sejarah Miri

Miri wujud disebabkan kemunculan industri minyak dangas asli yang pertama dijumpai pada tahun 1910 di Bukit Telaga Minyak, Bukit Kanada di bandar Miri. Semenjak itu, Daerah Miri terus pesat membangun hinggalah ke hari ini. Miri mendapat namanya daripada suku kaum Miriek yang merupakan penduduk bumiputra Miri padaabad ke-16. Orang-orang Eropah yang datang untuk mencari gali minyak di bandar ini secara tidak sengaja menukar nama Miriek menjadi Miri. Maka nama Miri kekal hingga ke hari ini.

Bandaraya ini terletak di bahagian Utara Sarawak, dikelilingi oleh laut di bahagian timur dan bersempadan dengan negara Brunei Darussalam. Keluasan bandaraya Miri ialah 977.43 km persegi. Ia mempunyai kira-kira 250 ribu orang penduduk terdiri daripada kaum Cina, Iban, Melayu, Melanau, India, Kayan, Kenyah, Kelabit, Penan, Bidayuh Kedayan dan lain-lain lagi.

Setelah diiktiraf sebagai bandaraya pada Mei 2005 lalu, bandar Miri semakin pesat membangun dan kini lebih dikenali sebagai bandaraya peranginan kerana ia mempunyai tempat-tempat pelancongan yang menarik. Hal ini menjadikan Miri sebagai salah satu tumpuan pelancong dari serata dunia untuk melihat sendiri keindahannya. Mencari gali minyak masih diteruskan tetapi lebih tertumpu di persisiran pantai Miri.

Antara tempat yang menarik di Miri ialah Taman Negara Lambir, Taman Negara Niah, Taman Negara Mulu dan Taman Buaya

Universiti Teknologi Curtin, Kampus Sarawak

Universiti Teknologi Curtin, Kampus Sarawak (ataupun nama asalnya dalam Bahasa Inggeris, Curtin University of Technology, Sarawak Campus) adalah kampus cawangan yang pertama ditubuhkan oleh Curtin University of Technology, Western Australia di luar negaraAustralia. Kampus ini dibuka pada tahun 1999 secara kerjasama dengan Kerajaan Negeri Sarawak.

Kampus ini dibina di tapak berkeluasan 4,000 ekar, dengan sebuah tasik buatan manusia yang besar. Kampus ini telah menjadi tempat pengajian tinggi untuk pelajar tempatan dan antarabangsa.

WHITE RAJAH OF SARAWAK

It also remained as the private domain of the British Brookes family. The first white Rajah of Sarawak was the 19th Century adventurer, Sir James Brooke. He had been appointed Rajah of a large area of Sarawak in 1841, by the Sultan of Brunei, then the overlord, as a reward for his services in putting down Chinese pirates and rebel tribesmen. Brooke rule was, by local standards, efficient and during the years he and his heirs extended their control over Brunei territory, under the excuse that the Sultan’s rule was ineffective or oppressive. In 1864 the British government recognised Sarawak as an independent domain after the USA had done so in 1850, and in 1888 an agreement with the British placed it under British protection, although the Brooke family retained control over all domestic affairs. The first Rajah had been emasculated by a bullet during fighting in Burma and had no children. Thus, to the accompaniment of great family vows, he chose his sister’s son Charles Johnson, as his heir, and Charles added the surname Brooke to his own name. Charles Johnson Brooke reigned from 1868 to his death in 1917 at the age of 87. He was a pompous chilly man with the most startling face. For years, following the loss of his eye in an accident, he lived with one empty socket. Then, during a visit to London he stopped on impulse at a taxidermist’s and bought an eye intended for a stuffed albatross. Wearing this in his empty eye socket, gave Brooke a wild look.

Charles
Johnson
Brooke
In Sarawak he inaugurated a water-works and a wireless transmitter. He believed that it was his duty to shelter the head-hunting Dayak tribesmen from the realities of the world and would not allow their primitive lives to be changed by commercial developments or consumer goods from the West.
The old autocrat had three sons who were so shy of women that, at one point, they looked like becoming permanent bachelors. Then their mother, the Ranee, (she was estranged from her husband and lived in England) recruited an orchestra consisting entirely of eligible young women, and had it perform before her sons.
The choice of the eldest, Vyner, fell on the drummer, Sylvia Brett, daughter of Viscount Esher, and as a token of his love, he sent her a silver model of her drum. Vyner was so shy he bought a book of jokes on their honeymoon and read from it rather than make conversation.
Once installed as Rajah, Vyner proved to be a conscientious ruler. He worked to suppress slavery and head-hunting and sat as a judge in his own court. He mixed with tribal chiefs, drank their potent liquor and got to know them well. Some of his more primitive subjects, such as the Dayaks and Kayans, believed that he had an interview with God every day: they asked him whether God was clean-shaven or wore a beard.
His personal habits were also somewhat eccentric: he would stroll around the garden of his riverside palace accompanied by pet monkeys and occasionally, a pet boa constrictor or porcupine.
Sarawak made headlines in the British Press in the 1930’s when Rajah Vyner’s three daughters entered British society. The newspapers dubbed them incorrectly “the three princesses,” eagerly chronicled their doings. They even inspired a popular song, “My Sarawak.” One married an all-in wrestler: another the bandleader, Harry Roy.
Back in Sarawak, Vyner took on an official named Gerald McBryan who had the most grandiose ambitions. He became a Muslim, went on a pilgrimage to Mecca, and dreamed of creating a united Muslim empire extending from Morocco to the Philippines, with himself as ruler in Sarawak. However, McBryan went clinically insane and the last great event of Brooke rule was the introduction of a constitution, with a representative assembly. This was Vyner Brooks gift to his people in 1941 after a century of family rule.

http://myweb.tiscali.co.uk/kenanderson/histempsequel/page19.html

Sejarah Kuching

Terdapat kemungkinann bahawa peneroka awal kuching adalah terdiri dari masyarakat Melayu yang tinggal di sepanjang kawasan pantai di santubong yang kemudian berpindah ke kuching. Sebelum kedatangan James Brooke, Sarawak yang pada awalmya dikenali sebagai Kuching telah di perintah oleh Sultan Brunei.

Sultan Tengah adalah Sultan terakhir Sarawak yang makamnya terdapat di kampong Santubong. (Kaum Bidayuh pula di katakana berasal dari Gunung Opar di Bung Bratak. Kajian arkeologi telah menunjukkan terdapat bijirin beras dalam kandungan tanah di gunung yang menandakan terdpapatnya kegiatan bercucuk tanam oleh penduduk tempatan beberapa ratusan tahun dahulu. Terdapat beberapa puak masyarakat Bidayuh seperti Bidayuh Jagoi dan Bidayuh Selako yang mempunyai bahasa pertuturan yang berbeza.)

Sarawak, dari abad ke-15 telah emnjadi negeri jajahan kesultanan Brunei sehingga ditemuit pada tahun 1820. Pada awal abad ke-19, ketika sultan Omar Ali Saif-Udin menaiki takhta, baginda menghantar Pengiran Mahkota ke Kuching untuk memerintah Sarawak. Dalam tahun 1836, penduduk Melayu tempatan dan kaum Dayak Darat dari Sungai Sarawak mencetuskan revolusi dan mengisthiharkan kemerdekaan mereka daripada Sultan Brunei. Sultan Brunei kemudian menghantar ayah saudaranya Raja Muda Hashum, Bendahara Brunei untuk menumpaskan perbenrontakan tersebut tanpa emyinkirkan Pengiran Mahkota daripada perlantikannya. Kedaan ini mengakibatkan kekeliruan kuasa dan peperangan di antara Mahkota dengan kalangan pemberontak yang diketuai oleh pemimpin Sarawak, iaitu Datu Patinggi Ali.

Ketika kemuncak pergolakan itu, seorang pegembara Inggeris, iaitu james Brooke tiba di Kuching pada bulan Ogos 1839. Pada masa itu, Sarawak adalah sebahagian daripada Kesultanan Brunei. Datu Patinggi Ali mengetuai pemberontakan menentang pemerintahan Pengiran Mahkota di Sarawak. Selain itu, terdapat juga ancaman lanun di persisiran pantai Sarawak dan perbalahan pelbagai puak. Raja Muda Hashim tidak mampu mengawal keadaan dan lantas memohon bantuan daripada James Brooke semasa lawatan kali keduanya ke Kuching dalam tahun1840. Disebabkan kejayaan James Brooke meyelesaikan perbalahan di antara puak yang bersengketa dan tumpas nya ancaman lanun, beliau telah ditabalkan oleh Kesultanan Brunei menjadi Rajah bagi wilayah Tanjung Datu sehingga Sungai Samarahan dalam tahun 1846. Wilayah itu kini dikenali sebagai Bahagian Kuching.

Facebook|Sejarah Sarawak 

Sejarah Negeri Sarawak

Sejarah purba

Sarawak ialah salah satu negeri di Asia Tenggara yang diduduki oleh manusia.Ia berlaku kira-kira 40000 tahun dahulu. Penemuan arkeologi seperti tulang manusia, tembikar, dan bekas perkuburan membuktikan bahawa manusia telah mendiami Sarawak sejak sebelum Masihi lagi.

Kurun-10 hingga kurun 19

Sarawak dikatakan berada di bawah kekuasaan kerajaan Srivijaya pada kurun-10 hingga kurun-13. Penguasaan kerajaan Srivijaya ke atas wilayah pesisiran Sarawak telah membolehkan orang-orang Melayu dari Sumatera berhijrah dan menetap di kawasan pesisiran Sarawak. Orang Melayu telah membuka penempatan mereka di Santubong yang merupakan antara pelabuhan entrepot terpenting di Nusantara. Ini telah dibuktikan dengan dengan penemuan bahan artifak seperti pasu zaman dinasti Han

Cina di Santubong.

Setelah kejatuhan kerajaan Srivijaya pada kurun-13, Sarawak dikuasai oleh kerajaan Majapahit. Seorang putera Raja Majapahit iaitu Raden Menteri Dipati Jepang atau Datu Merpati Jepang telah berhijrah ke Sarawak pada kurun ke-15. Baginda telah berkahwin dengan Datu Permaisuri anak perempuan Raja Jarom Jawa di Johor sebelum berhijrah ke Sarawak. Daripada keturunan Datu Merpati Jepang, muncullah golongan bangsawan Melayu Sarawak yang bergelar Abang. Golongan Melayu perabangan Sarawak telah memegang jawatan terpenting seperti Datu Patinggi, Datu Temenggong, Datu Bentara pada zaman pemerintahan Brooke di Sarawak.

Penglibatan Inggeris

Apa yang diketahui secara pasti, Sarawak terletak di bawah penguasaan Kesultanan Brunei pada awal abad ke-19.

Sarawak merupakan sebuah wilayah yang dikawal secara tidak rapi oleh Kesultanan Brunei pada awal abad ke-19. Kemudian pada 1839, James Brooke datang untuk menghantar surat pada Gabenor Sarawak, Rajah Muda Hasyim. Beliau meminta bantuan James Brooke untuk membantu menenangkan keadaan Sarawak yang kacau bilau. Pejuangan Dayak menentang penjajah Brunei terbukti hebat manakala James Brooke yang mempunyai angkatan perang yang lengkap dan beberapa kali cuba menenangkan pejuang Dayak. Sebagai balasan, James Brooke dilantik menjadi gabenor Sarawak pada 24 September 1841, dan seterusnya Rajah pada 18 Ogos tahun berikutnya.

Pada asalnya, wilayah ini cuma merupakan hujung barat Sarawak yang kemudian, yakni kawasan di sekitar Kuching. Sewaktu kematiannya pada 1868, anak saudara Charles Anthony Johnson Brooke menjadi Raja. Beliau pula diwaris oleh anakandanya, Charles Vyner Brooke.

Wilayah Brooke diperluaskan dengan pantas di bawah ketiga-tiga raja itu, kebanyakannya melalui penjejasan kawasan yang pada nama sahaja di bawah kawalan Brunei. Sebenarnya, Brunei cuma mengawal kubu-kubu sungai dan pantai di kebanyakan wilayah yang telah lenyap. Oleh sebab itu, kebanyakan keuntungan yang dicapai adalah melalui penjejasan pembesar Islam dan puak tempatan yang hilang kemerdekaan de factonya.

Dinasti Brooke memerintah Sarawak selama seratus tahun dan mencapai kemasyhuran sebagai “Raja Putih” ("White Rajahs"), dan diberi taraf yang serupa dengan raja-raja India dalam Empayar British.

Berbanding dengan banyak kawasan empayar yang lain, keluarga Brooke bermaksud pengamalan dasar paternalisme untuk melindungi penduduk tempatan daripada eksploitasi oleh empayar Brunei dan pendatang asing. Mereka memerintah dengan bantuan pemimpin tempatan dan menggaji pahlawan Dayak sebagai askarnya. Mereka juga menggalakkan imigrasi kelas perdagangan Cina.

Sejarah moden

Jepun menyerang Sarawak pada 1941 dan menguasainya sepanjang Perang Dunia II Sarawak pada masa kekalahan Jepun, 1945 ditadbir oleh British Borneo Civil Affairs Unit yang dikawal selia oleh tentera Australia. [1]

Anti- Cession Sarawak (The Straits Times, 31 August 1950, Page 5) dlm National Library Singapore.


http://newspapers.nl.sg/Digitised/Article/straitstimes19500831.2.64.aspx


http://ms.wikipedia.org/wiki/Bendera_Sarawak

Facebook|Sejarah Sarawak